Τέσσερα λεπτά

dhmopsifisma

Της Φωτεινής Δουγαλή

18:56. Τέσσερα λεπτά πριν κλείσουν οι κάλπες, κι ο Κώστας ακόμη στέκεται αναποφάσιστος μες στο μπλε παραβάν, δαγκώνει μανιωδώς το καπάκι του στυλό. Μπροστά του, ένα ασπρόμαυρο χαρτί με δύο επιλογές, δυο δρόμους για τη χώρα του. Ο Κώστας είναι καλός οδηγός, όμως εδώ δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει τη σωστή κατεύθυνση. Και το χειρότερο, ούτε προειδοποιητική πινακίδα για τυχόν λακκούβες στο δρόμο.

Την πορεία εδώ θα ορίσει ο σταυρός, όχι το βέλος. Του ζητάνε και το δικό του σταυρό. Κι εκείνος ξύπνησε πρωί-πρωί να πάει να ψηφίσει, αλλά μέχρι να φτάσει στο εκλογικό, κάτι έμπαινε στη μέση.

Χάλασε βλέπεις το αμάξι του πατέρα του και πήγε εκείνος την αδερφή του στο αεροδρόμιο. Είχε κανένα χρόνο στο εξωτερικό η μικρή, μεταπτυχιακά και ιστορίες. Κι αυτή τη φορά, στο άγχος της μάνας τους, καθώς γεμίζει ένα τάπερ φασολάκια, «πώς θα ταξιδέψει το παιδί», είχε προστεθεί και η ανησυχία για το πώς θα της στέλνουν χρήματα, εδώ που μας έφτασαν αυτοί.

Μισοσηκώνει τότε ο πατέρας του το βλέμμα από την εφημερίδα για να τη ρωτήσει ποιοι είναι οι αυτοί. Και ο κυρ Γιώργος με την κυρά Ελένη, που πάντα μαζί περνούσαν τα καλοκαιρινά κυριακάτικα απογεύματα στο μπαλκόνι, τσακώνονταν τώρα για τα πολιτικά από διαφορετικά δωμάτια.

Να το πάλι το σταυροδρόμι χωρίς κατεύθυνση μπροστά του.

Το χέρι του Κώστα κινείται προς το ένα από τα δύο κουτάκια. Αλλά πάλι κοντοστέκεται, αφήνει κάτω το στυλό. Ρίχνει μια κλεφτή ματιά στο κινητό του, και δε χρειάζεται τη διακριτική υπενθύμιση της δικαστικής αντιπροσώπου ότι η ψηφοφορία περατώνεται σε τέσσερα λεπτά για να καταλάβει ότι πρέπει να βιαστεί. Έχει ένα μήνυμα από τον Άρη και αναπάντητη από το Μιχάλη, που τον περιμένουν για καφέ.

Σε ξεχωριστή παρέα ο καθένας βέβαια. Είκοσι χρόνια κολλητοί οι τρεις τους, και μέσα σε μια βδομάδα δε μιλιούνταν οι φίλοι του. Μαζί είχαν ακούσει εκείνο το βράδυ της Παρασκευής τα νέα, κι είχαν παγώσει, όπως ολόκληρη η χώρα. Κι άρχισε ο Μιχάλης να ωρύεται για προδότες και καταστροφείς της χώρας, κι ο Άρης να φωνάζει για βολεμένους και γερμανοτσολιάδες.

Μαζί όμως δεν είχαν μεγαλώσει, σπουδάσει, μαζί δεν πανηγυρίσει και το γκολ της εθνικής σ’ εκείνον τον αγώνα, που χάρισε τη νίκη στην ομάδα, τέσσερα λεπτά πριν τη λήξη;

Και τώρα οι φίλοι του ούτε καλημέρα δεν έλεγαν χωρίς καβγά. Ξαναπιάνει αποφασιστικά το στυλό ο Κώστας, προς το άλλο κουτάκι αυτή τη φορά. Δε λέει όμως να σχηματιστεί ο ρημαδοσταυρός. Περνάει το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά του και ξεφυσά. Μα τι είχε πάθει, έπρεπε να έχει ήδη αποφασίσει.

Μέρες άκουγε στα κανάλια τι γινόταν, διάβαζε εφημερίδες, έμπαινε στο ίντερνετ, έψαχνε. Η κάθε πλευρά σκιζόταν ότι η σωστή άποψη ήταν η δική της. Και καλούσε τον κόσμο να συμφωνήσει με μια ψήφο.

Σχηματίζει τελικά το σταυρό ο Κώστας, ευχόμενος, ό,τι κι αν γίνει, να ξανακαθίσουν στο μπαλκόνι οι γονείς του, να ξαναπιούν καφέ όλοι μαζί, με το Μιχάλη και τον Άρη.

Βγαίνει από το παραβάν, ρίχνει το φάκελο στην κάλπη, χαιρετά και φεύγει. Και το ρολόι δείχνει 19:00 ακριβώς.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s