Τέσσερα λεπτά

TESSERA LEPTA

Tης Φωτεινής  Βαβίτσα

Είχε να μετρήσει μόνο τέσσερα λεπτά…

Έπειτα όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους.

Θα έπαιρνε την απόφαση να τολμήσει ή να φύγει για ακόμη μία φορά, ακόμη κι αν αυτό εξακολουθούσε να την κρατάει ξάγρυπνη τα βράδια.

Σε κάθε περίπτωση, είχε μόνο τέσσερα λεπτά …

Κοίταξε στον καθρέφτη που στεκόταν υπομονετικά απέναντί της και ζητούσε ένα της βλέμμα. Τελικά, τι θα έκανε; Θα το έπαιρνε απόφαση, ή για ακόμη μία φορά θα αφηνόταν στους φόβους της και θα βολευόταν στην αφάνεια;

Είχε τέσσερα λεπτά να το αποφασίσει. Και τα δευτερόλεπτα όλο και περισσότερο έτρεχαν προς το μηδέν. Κάθε δευτερόλεπτο ένας κόκκος άμμου. Κάθε κόκκος άμμου και ένας πιο δυνατός χτύπος στην καρδιά.

Τώρα πια δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Μόνο η ίδια, ο καθρέφτης, το ρολόι και οι χτύποι της καρδιάς της. Τους ένιωθε παντού. Στα χέρια, στις γάμπες, στο στομάχι, στον λαιμό, στο πρόσωπο. Όλο της το σώμα είχε μετατραπεί σε ένα τύμπανο το οποίο εξέπεμπε τον ρυθμό της ψυχής της: “Ξεβολέψου και Τόλμησε επιτέλους.”

Και ξαφνικά οι λυγμοί: “Και ποια είσαι εσύ που θα μου πεις να τολμήσω; Μαζί μου δεν ήσουν τόσον καιρό τώρα; Μαζί δε νιώσαμε τον πόνο, την απόρριψη, την ταπείνωση; Εδώ πάλι σε κοιτούσα σε αυτόν ακριβώς τον καθρέφτη κι έβλεπες ότι τα πόδια μου είχαν καρφωθεί στο πάτωμα και η ανάσα μου είχε κοπεί. Το είδες κι Εσύ! Μου ήταν αδύνατο!”

Και ξαφνικά η φιγούρα της μέσα από τον καθρέφτη της απάντησε: “Ναι αλλά είμαστε πάλι μαζί εδώ, στο ίδιο σημείο. Κι έρχομαι αυτή τη φορά να σε πάρω αγκαλιά κι εσένα και τους φόβους μας και να πάμε όλοι μαζί να κάνουμε το άλμα που τόσα χρόνια ποθούμε και τόσα χρόνια φοβόμαστε. Και σου υπόσχομαι ότι όλα θα ξεκινήσουν απλά με ένα βήμα. Κάνε την αρχή κι όλα θα ακολουθήσουν.»

Πήρε το στυλό που στεκόταν μετέωρο δίπλα της, σα να την περίμενε όλη αυτή την ώρα.

Δεν είχε πια περιθώριο. Ξαφνικά στο ρολόι είχαν μείνει να μετράνε δευτερόλεπτα.

“Η ζωή αξίζει μόνο μέσα από τη Δράση. Καλή μας Επιτυχία.», έγραψε και έκανε αυτό το βήμα. Πήγε στην αντικαταστάτριά της και την αγκάλιασε για να την ευχαριστήσει για την υπομονή της. Κοιτάχτηκαν με δάκρυα στα μάτια. Δε χρειάστηκε να πούνε κάτι.

Τα τελευταία τέσσερα λεπτά τα είχαν πει όλα.

Βγήκε στη σκηνή.

Με μία βαθιά εισπνοή ένωσε τη δύναμη που είχε η φιγούρα του καθρέφτη, τους φόβους της και με θάρρος τώρα πια, κοίταξε προς το κοινό της. Με την εκπνοή, είπε με μία σιγουριά που πρώτη φορά βίωνε: «Αφιερώνω αυτή την παράσταση σε κάθε τέσσερα λεπτά που έτυχε να καθορίσουν τη ζωή του καθενός από εμάς.»

Το κοινό ανταποκρίθηκε με ένα χειροκρότημα τόσο δυνατό, σα να ήξεραν όλοι ακριβώς τι ήθελε να πει.

Και η παράσταση ξεκίνησε.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s