Τέσσερα λεπτά

DSC_0045
H φωτογραφία έιναι τραβηγμένη από την γράφουσα και είναι εσκεμμένα μισή, για να συμπληρώσετε εσείς με τη δική σας φαντασία, το κομμάτι που λείπει. Τί θα μπορούσε να την ολοκληρώσει;

Της Νατάσσας Καραμανλή

H μέρα  έχει πια σβήσει και εγώ δε λέω να κοιμηθώ.

Πόσα ακόμα να χωρέσουν σε μια μόνο μέρα; Πλήθος οι εικόνες , κουρνιάζουν μέσα μου, όσο τα άπληστα μάτια μου  εξακολουθούν να αναζητούν  τα σημάδια στον  ουρανό.

Κατεβαίνω στην παραλία. Η άμμος είναι δροσερή κάτω από τις πατούσες μου και στα χέρια μου αισθάνομαι την αύρα της θάλασσας.

Κάθομαι επάνω στην άμμο και βυθίζω τα πόδια μου στο νερό.

Ο χρόνος των ανθρώπων σταματά κι είναι τώρα που αντιλαμβάνομαι τον  παφλασμό των κυμάτων,  που με καλεί. Κάνω ακόμα ένα βήμα και το νερό με κατακτά. Με δένει η θάλασσα, με τραβά και τη στιγμή που αφήνομαι στην αγκαλιά της, σηκώνω τα μάτια μου στον ουρανό.

Βρίσκομαι κάτω από ένα απέραντο πέπλο από αστέρια.

Θέλω να μείνω εδώ, προστατευμένη κάτω από αυτή την κατάφωτη κουβέρτα, που διαμελίζει τη μικρότητα όλου του κόσμου. Όλα εξαϋλώνονται και εγώ γίνομαι και πάλι παιδί, ένα παιδί δίχως έννοιες, δίχως προβλήματα.

Αντικρίζω τον ουρανό, όπως είχα ξεχάσει ότι  υπάρχει. Ανάμεσα στους αστερισμούς αναζητώ την μικρή και την μεγάλη άρκτο, τον Ωρίωνα, την Ανδρομέδα. Ολάκερη η παιδική μου ηλικία αποκαλύπτεται ανάμεσα στα αναρίθμητα άστρα που απόψε λάμπουν μόνο για μένα κι εγώ κλείνω τα μάτια μου σφιχτά, για να αναστήσω ξανά εκείνες τις αθώες εικόνες.

Θυμάμαι τα αδέλφια μου, που μάζευαν τα ξεχασμένα ξύλα για να ανάψουμε φωτιά στην παραλία το βράδυ. Τον πατέρα μου, που προσπαθούσε να ψαρέψει από την ακτή με πετονιά κι την έριχνε όσο πιο μακριά μπορούσε, με φόρα. Τη μητέρα μου, που έβγαζε από το φορητό ψυγειάκι, κρύα φρούτα και ψωμί με μερέντα για να μας ταΐσει.

Το μοναδικό δάκρυ που κυλά στο πρόσωπο μου, δεν είναι από πικρία, ούτε από νοσταλγία. Είναι η συνειδητοποίηση της ευτυχίας. Εκείνης που ευνοήθηκα να ζήσω κι αυτής που αυτή τη στιγμή, σαν αλλοτινό όραμα, ξεδιπλώνεται εμπρός μου. Μόνο τέσσερα λεπτά για να οριοθετήσω  το σχήμα της, για να ζυγίσω το μέγεθος της.

Μόνο τέσσερα λεπτά, είναι αρκετά  για να παραδεχτώ πως δεν θα επιθυμούσα να βρίσκομαι οπουδήποτε αλλού, παρά σε τούτη εδώ την παραλία. Μέσα σε τέσσερα μόλις λεπτά, κατέκτησα το μερίδιο της  ευτυχίας που μου αναλογούσε,  σε αυτό το μικρό  κομμάτι του ουρανού.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s