Τέσσερα λεπτά

DSC00335

Του Θωμά Καραθάνου

Πρωΐ  Κυριακής κάπου στα μέσα του Ιούλη, οι ακτίνες του ήλιου περνάνε μέσα από τις χαραμάδες του παντζουριού χτυπώντας το πρόσωπό μου.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και ανοίγω το παράθυρο, ένα δροσερό αεράκι αισθάνομαι στο σώμα μου και είναι αρκετό για να “σπάσει” την ζέστη του ήλιου. Τι καλύτερο από μία βόλτα με τ’ αυτοκίνητο σκέφτηκα, εδώ στα δικά μας ορεινά μέρη, μακριά από το τσιμέντο και την βαβούρα της πόλης!

Χωρίς δεύτερη σκέψη ετοιμάστηκα και σε τέσσερα λεπτά ήμουν έξω από το γκαράζ.

Έχω ακούσει ήδη τον ήχο του ξεκλειδώματος του αυτοκινήτου. Ανοίγοντας την πόρτα, οι ακτίνες του ήλιου αντανακλώνται πάνω στο καλογυαλισμένο, από το χθεσινό πλύσιμο, αυτοκίνητό μου.

Το πρώτο χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη μου, μία βόλτα γύρω από το αυτοκίνητο είναι αρκετή για ν’ αυξηθεί και να σταθεροποιηθεί!

Το σκούπισμα της βραδινής σκόνης από τα παράθυρα του αυτοκινήτου είναι η τελευταία κίνηση πριν καθίσω στη θέση μου! Κάθομαι και το σώμα μου έχει πάρει την κατάλληλη θέση, βάζω το κλειδί στην μίζα και το γυρνάω περιμένοντας να γίνει ο έλεγχος και να σβήσουν όλες οι μη απαραίτητες λυχνίες.

Παράλληλα αγγίζω το τιμόνι και αυτόματα γίνεται η προέκταση των χεριών μου, ο έλεγχος έγινε και θέτω σε εκκίνηση τον κινητήρα μου.

Το ρελαντί σταθερό στις 1.100 στροφές το λεπτό, το αισθάνομαι στο κάθισμά μου ελάχιστα, οι στροφές του κινητήρα πέφτουν στις 800 και η βόλτα μου μόλις άρχισε!

Νιώθω τόσο ωραία, τόσο γεμάτος και έχουν περάσει μόλις τέσσερα λεπτά….

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s