Τέσσερα λεπτά

unnamed

Του  Παντελή Λιάκα

Ο δεκάχρονος Νίκος είχε μόλις τελειώσει τα μαθήματά του και ετοιμαζόταν να ξαπλώσει στο κρεβάτι του.

Η αυριανή μέρα στο σχολείο- όπως όλες άλλωστε- θα ήταν εξίσου κοπιαστική. Αφού καληνύχτισε τους γονείς του, έσβησε το φως, έκλεισε τα μάτια του και άρχισε να ονειρεύεται. Πάντα του άρεσε να ονειρεύεται εικόνες βγαλμένες από τα ωραιότερα παραμύθια που είχε διαβάσει, ιστορίες μαγικές που μόνο θετικά συναισθήματα του δημιουργούσαν και γαλήνευαν τον ύπνο του.

Όλα όμως άλλαξαν χθες που είδε έναν απρόσμενο επισκέπτη στο δωμάτιό του και πετάχτηκε από το κρεβάτι του κατευθυνόμενος έντρομος προς την κάμαρα της μητέρας του.
»Είδα μια απόκοσμη μορφή που δεν έχω λόγια να σου περιγράψω, ήταν βγαλμένη από τα πιο τρομακτικά θρίλερ που βάζει η τηλεόραση. Ήταν ένα απαίσιο τέρας και ήταν αληθινό», είπε ο Νίκος, κάνοντας διάφορες χειρονομίες και μορφασμούς.

»Μην φοβάσαι γλυκέ μου, ήταν απλά ένας εφιάλτης και τίποτα περισσότερο. Ηρέμησε και ξάπλωσε,  γιατί αύριο έχεις πρωινό ξύπνημα για το σχολείο», τον καθησύχασε η μητέρα του.
»Όχι, δεν ήταν εφιάλτης, ήταν ένα αληθινό πλάσμα και καθόταν από πάνω μου και με κοιτούσε επίμονα στα μάτια με το μοχθηρό του βλέμμα, πρέπει να με πιστέψεις. Αν θες μπορείς να έρθεις στο δωμάτιό μου να το δεις και εσύ με τα ίδια σου τα μάτια», είπε ο Νίκος.
»Νίκο, σε παρακαλώ αρκετά με αυτό το αστείο. Δεν θέλω να δω κανένα αλλόκοτο πλάσμα που έχει σταθεί πάνω από το κρεβάτι σου. Γύρισε αμέσως στο δωμάτιό σου, είναι αργά», είπε θυμωμένη η μητέρα του.
Ο Νίκος έτρεξε στο δωμάτιό του κλείνοντας πίσω του την πόρτα φανερά νευριασμένος. Ένιωθε προδομένος από την ίδια του την μητέρα, η οποία δεν πίστευε ούτε στο παραμικρό τα όσα της έλεγε. Αφού έπεσε στο κρεβάτι του, έκλεισε για άλλη μια φορά τα μάτια του προσπαθώντας να διώξει τις τρομακτικές εικόνες που του είχαν θορυβήσει την γαλήνη του ύπνου του.
Ήταν πάλι εκεί, ένιωθε την παρουσία αυτής της παράξενης μορφής ξανά να τον περικυκλώνει, σαν να επρόκειτο για την τελευταία στιγμή της ζωής του. Τον κοιτούσε χωρίς να εκδηλώνει κάποια επιθετική κίνηση, κάτι το οποίο φόβιζε ακόμα πιο πολύ τον μικρό Νίκο. Δεν διακρινόταν με ευκρίνεια η υπερφυσική όψη αυτής της μορφής, παρά μόνο ένας κόκκινος μανδύας που φορούσε και κάλυπτε το σώμα του. Η ακινησία του ήταν κάτι που θα φόβιζε ακόμα και τον πιο θαρραλέο άνθρωπο, πόσο μάλλον έναν μικρό μαθητή του οποίου ο μεγαλύτερος φόβος ήταν μέχρι τότε το σχολείο.

Ξαφνικά το χέρι του απόκοσμου όντος φάνηκε να κινείται και να σπάει την μονότονη ακινησία που το διακατείχε ως τότε. Τα μάτια του ήταν άχρωμα, σαν δυο κρυστάλλινες σφαίρες που εξέπεμπαν μια μαγική δύναμη, ικανή να παρασύρει οποιονδήποτε στο πέρασμά τους. Ένας ηχηρός βρυχηθμός ακούστηκε ακολούθως από το κροτάλισμα των σαγονιών του μοχθηρού όντος, σαν σπάσιμο χιλιάδων οστών, δημιουργώντας μια αίσθηση απόλυτης παράνοιας.

Το απόκοσμο κτήνος  τράβηξε την μάσκα που κάλυπτε το ψεύτικο πρόσωπό του, φανερώνοντας μια μορφή άγνωστη- όσο τουλάχιστον φαινόταν κάτω από το πέπλο του ζοφερού σκοταδιού- αλλά τόσο οικεία για τον μικρό Νίκο, σαν να του θύμιζε ένα γνωστό του πρόσωπο που λησμόνησε εδώ και καιρό.
»Ποιος είσαι, τι θέλεις από μένα. Μίλα μου που να πάρει», είπε ο Νίκος έχοντας χάσει και τα τελευταία ίχνη ψυχραιμίας που του είχαν απομείνει.
Την στιγμή που η παράξενη ύπαρξη ήταν έτοιμη να του αποκαλύψει την ταυτότητά του ονόματός του και τον σκοπό της ύπαρξής του, χτύπησε δυνατά η πόρτα του δωματίου του.
»Νίκο, πρέπει να ξυπνήσεις, είναι 8 το πρωί και χρειάζεται να ετοιμαστείς για το σχολείο. Το πρωινό σου είναι έτοιμο» ακούστηκε η φωνή της μητέρας του πίσω από την πόρτα.
Ο Νίκος άνοιξε τα μάτια του και παρατήρησε το χώρο γύρω του. Πέρασαν μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσει που βρισκόταν. Ευτυχώς για εκείνον ο απόκοσμος επισκέπτης δεν ήταν εκεί, η μητέρα του είχε δίκιο, ήταν πιθανότατα ένας εφιάλτης που πέρασε, όλα συνηγορούσαν άλλωστε σε αυτό, εκτός από τον κόκκινο μανδύα που βρισκόταν στο πάτωμα και υποδήλωνε την υπερφυσική παρουσία. Ήταν τα τέσσερα πιο εφιαλτικά λεπτά της ζωής του Νίκου που δεν θα ξεχάσει ποτέ, ακόμα και αν για εκείνον φάνηκαν μια αιωνιότητα.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s