Tέσσερα λεπτά

in love

Tης Χαρούλας Κουιμτζόγλου

Κυριακή πρωί, η τελευταία του καλοκαιριού, υπέροχος καιρός, ζέστη από το πρωί.

Η θάλασσα μας καλεί για μια τελευταία αγκαλιά να ζωγραφίσει στην ψυχή μας το τυρκουάζ της με το χρυσαφί του ήλιου.

Αποσκευή για τον χειμώνα, να ζεσταίνεται η ψυχή όταν κρυώνει.

Η απόδραση δεδομένη.

Απομεσήμερο Αυγούστου…ησυχία.

Βουλιαγμένη στην πολυθρόνα του μικρού καφέ πάνω στο κύμα, απολαμβάνω το παγωμένο τσάι μου, το άρωμα λεμονιού και μέντας μαζί με το απαλό αγέρι που σηκώνεται σπάζει την κάψα της ημέρας, και δρουν ευεργετικά πάνω μου.

Αγναντεύω τον ήλιο..πήρε δρόμο..  να βουλιάξει στο μπλε της θάλασσας και το μαύρο της νύχτας.

Την ησυχία διακόπτει η άφιξη ενός πανέμορφου ζευγαριού ..κάθονται απέναντι μου ανάμεσα στον ουρανό και την θάλασσα.

Τα άγουρα νιάτα και η ομορφιά τους θαμπώνουν τον ήλιο.

Τα χρυσοκάστανα μαλλιά του κοριτσιού πέφτουν ανέμελα στους ηλιοκαμένους ώμους, σχηματίζοντας σκάλες που φτάνουν  στην λεπτή μέση της. Ο αγέρας δυναμώνει..μαυρίζει τη θάλασσα, τα σγουρά μαλλιά  του αγοριού μπερδεύονται στα δικά της.

Βουλιάζω πιο βαθιά στην πολυθρόνα μου και τους παρατηρώ αδιάκριτα κάτω από τα τεράστια γυαλιά και το μεγάλο ψάθινο καπέλο μου, δεν αντιλαμβάνονται καν την παρουσία μου.

Ξαφνικά  το αγόρι σηκώνεται πάνω ξεμπερδεύοντας όπως- όπως τα μαλλιά του..περίμενε δυο λεπτά της λέει και απομακρύνεται.

Εκείνη δεν χάνει ευκαιρία, ελέγχει την αψεγάδιαστη ομορφιά της …συμπληρώνει το κόκκινο των χειλιών της …κατακόκκινο.

Εκείνος επιστρέφει, κρατά τα χέρια πίσω από την πλάτη, κάτι κρύβει ..

Παρακολουθώ γεμάτη περιέργεια. Κάθεται δίπλα της και αφήνει στις χούφτες της ένα μικρό γαλάζιο κουτί τυλιγμένο με κόκκινο φιόγκο..ασορτί με το κατακόκκινο των χειλιών της.

Για σένα είναι, ένα δώρο, άνοιξε το, της λέει.

Αποσβολωμένη  από την έκπληξη της και όση ώρα ανοίγει το κουτί, παρακολουθώ την γλώσσα των σωμάτων τους.

Ο έρωτας χοροπηδά, πανηγυρίζει σαν τρελός, ξεπηδώντας από τις μαύρες μπούκλες του αγοριού σκαρφαλώνει και ανεβοκατεβαίνει στις σκάλες των μαλλιών του κοριτσιού για να ξεχυθεί από τα ακροδάκτυλα τους και κάθε κύτταρο του κορμιού τους.

Δυο υπέροχα μαργαριταρένια σκουλαρίκια την στολίζουν και όση ώρα εκείνος της τα φορά..σκέφτομαι…

Διάβαζα πάντα πολύ καλά την γλώσσα του σώματος  αλλά ποτέ δεν είχα προσέξει ότι το σώμα μεταδίδει τόσα μηνύματα που εγώ ποτέ δεν είχα προσέξει..το βλέμμα, το χαμόγελο, τα χείλη , το χάδι, την κίνηση όταν δυο γλάροι πετούν μαζί στον ουρανό ο ένας δίπλα στον άλλον… τέσσερα λεπτά μου δώσανε την ευκαιρία..να απολαύσω το πέταγμα τους..

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s