Τέσσερα λεπτά

credit to Art Shelter- Filianna Karamanli
credit to Art Shelter
Filianna Karamanli

Της Καλυψούς Τόττη

«Πρόλαβα;»

«Τι να προλάβεις;» Την ρώτησε.

«Τον άλλο μου εαυτό-τον λιγότερο αυθόρμητο- να μην με σταματήσει».

Σούφρωσε τα φρύδια του και στο πρόσωπο του σχηματίστηκε ένας μορφασμός έκπληξης! «Δεν καταλαβαίνω, για το θέατρο λες που θα δούμε;»

«Όχι, όχι! Λοιπόν, λοιπόν» πρόσταξε εκείνη, λες και θα μιλούσε σ’ ένα κοινό συνεδρίου.

«Άκουσε συνήθως στις ταινίες ο ήρωας και όχι η ηρωίδα μιλάει έξω από τα δόντια. Εγώ, όμως, θα κάνω την διαφορά. Σε παρακαλώ μην γελάσεις ή ξαφνιαστείς με αυτά που θα σου πω. Και μην με διακόψεις. Άσε με να τα πω όλα και μετά ο Θεός βοηθός. Θέλω να τα βγάλω από μέσα μου, έτσι δεν μας συμβουλεύουν σήμερα να κάνουμε όλοι οι ειδικοί; Αλλιώς θα πάθω καρκίνο! Και μιας που θα δούμε θέατρο, νομίζω δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή»

«Εεεε;» έβγαλε από μέσα του το επιφώνημα, σαστισμένος «Οκ, σε ακούω».

«Μου αρέσεις-σε σκέφτομαι-ζηλεύω την κοπέλα που έχεις δίπλα σου-θέλω να την εξαφανίσω αλλά δεν μπορώ. Δεν είμαι κακιά, δεν θέλω να νιώθω έτσι, όποια κι αν είναι αυτή, δεν έχει σημασία η συγκεκριμένη, ψηλή κοντή, ξανθιά μελαχρινή -όλες καλές όπως λέει και ο Χαριτοδιπλωμένος στο τραγούδι του. Την ζηλεύω γιατί μοιράζεσαι μαζί της πράγματα και όχι με μένα και σένα σε μισώ που δεν με βλέπεις όταν με κοιτάς.

Όταν σε αγκαλιάζω, θέλω να σε φιλήσω στο στόμα Όταν σου μιλάω, θέλω να μυρίσω από κοντά το άρωμα σου Όταν με κοιτάς να χορεύω, θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί γιατί γίνομαι ένας κλόουν . Όταν κοιμάσαι, θέλω να έρθω δίπλα σου. Όταν οδηγείς, θέλω να σου κρατήσω το χέρι και να σου ψιθυρίσω κάτι στο αυτί .Όταν πίνουμε καφέ, θέλω να δοκιμάσω από τον δικό σου. Όταν κολυμπάμε, θέλω να χαμογελάσουμε μαζί κάτω από το νερό .Όταν πάμε σινεμά, θέλω να ξεκλέψω από το ποπ-κορν σου .

Όταν διαβάζεις, θέλω να σε ρωτήσω αν σου αρέσει το βιβλίο. Όταν έχω πρόβλημα στην δουλειά, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και να κλάψω, να κάνω παράπονα! Και όλα αυτά γιατί είσαι εσύ»

Εν τω μεταξύ χτύπησε το πρώτο καμπανάκι της παράστασης.

Απέμεναν μόλις τέσσερα λεπτά.

«Ωραία, τα είπα» σκέφτηκε εκείνη και ανακουφισμένη άνοιξε το μικρό της μπουκαλάκι για να πιεί νερό και να δροσίσει το στόμα της. Σκέφτηκε να το παίξει άνετη αλλά τα χέρια της είχαν ήδη ιδρώσει πολύ. Δεν την έπαιρνε.

Εκείνος την κοιτούσε και φαινόταν προβληματισμένος.

«Για πες…..» του είπε.

«Ωραία τα είπα; Είναι από την καινούργια παράσταση που ανεβάζουμε στο εργαστήρι». Πέρασε στην άμυνα, δεν άντεχε την απόρριψη. Από την έκφραση του είχε καταλάβει ότι δεν θα έπαιρνε ποτέ την απάντηση που επιθυμούσε αυτή, δεν θα την φιλούσε ποτέ τόσο παθιασμένα όπως ο Ρικ φιλάει την Ίλσα στην περίφημη ταινία Καζαμπλάνκα.

Τον είχε μόλις βγάλει από την δύσκολη θέση.

«Ααααα!» έκανε εκείνος.

«Προς στιγμήν νόμισα ότι τα λες σε μένα και τρόμαξα».

«Όχι βρε! Ήθελα απλά να είναι φυσικό! Για πες πως τα πήγα;»

«Περίφημα!» και σήκωσε τα χέρια του προσποιούμενος ότι την χειροκροτεί.

Τα τέσσερα λεπτά είχαν περάσει, το δεύτερο και τρίτο καμπανάκι είχαν χτυπήσει.

Τα φώτα χαμήλωναν, η παράσταση ξεκινούσε και εκείνη μπορούσε πια ανενόχλητη να βυθιστεί στα σιωπηλά δάκρυα της.

Τελικά, σκέφτηκε, η ευρηματικότητά και το χιούμορ της την είχαν σώσει.

Δεν ήρθε ακόμα η στιγμή μου, ψιθύρισε από μέσα της.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s