Τέσσερα λεπτά

paremporio1

Της Πασχαλίνας Γαρίδου

Ήταν γύρω στις 21:00, τα μαγαζιά είχαν σχεδόν όλα κλείσει.

Ήθελα επειγόντως έναν φορτιστή για το κινητό.

Καθώς ανέβαινα τη Ναυαρίνου, απελπισμένη και εκνευρισμένη από την άδοξη έκβαση σχετικά με το θέμα του φορτιστή, κοίταξα στα δεξιά μου κάποια αυτοσχέδια τραπεζάκια, φτιαγμένα από χέρια μεταναστών. Μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό. Μπορεί να πουλάνε φορτιστές! Για δυο λεπτά το σκέφτηκα, μολαταύτα δεν υπεισέλθην σε ενδελεχή, εσωτερική, πνευματικού προσανατολισμού, διεργασία. Η ιδέα όπως ήρθε, έτσι κι έφυγε.

Την ακολούθησε η σκέψη ότι τα προϊόντα που πωλούν οι «πακιστανοί» είναι όλα για τα μπάζα. Ανεβαίνοντας είδα κι άλλα τέτοια υπαίθρια, τα «πολυτελή» μαγαζιά τους. Μια εσωτερική δύναμη, εκείνη του συνειδησιακού υποστρώματος, με τράβηξε και σταμάτησα στη μέση του δρόμου.
Κοίταξα τον πακιστανό και τον ρώτησα ευθαρσώς:

‘»Εχετε φορτιστές για Sony Ericsson;»
Μου ζήτησε να του δείξω το κινητό μου και μου είπε ότι έρχεται σε ένα λεπτό. Έφυγε σφαίρα λοιπόν και γύρισε φέρνοντας μαζί του έναν φορτιστή. Εκείνη τη στιγμή τον ρώτησα με περισσή καχυποψία και ένα πονηρό χαμόγελο, πιστεύοντας πως τον είχα καταλάβει και ότι είχαμε συνεννοηθεί:
«Δουλεύει»;
Τότε μου απάντησε με τα φτωχά, αλλά κατανοητά ελληνικά του:
«Αν δεν δουλεύει, έλα αύριο να σου δώσω εγώ ο ίδιος έναν καλό. Θα σε θυμάμαι»…
Μου έκανε επίδειξη του καινούριου φορτιστή και μετά με προέτρεψε, εκ νέου, να πάω την επόμενη να τον αλλάξω, εάν ήταν χαλασμένος.
Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα τουλάχιστον ντροπή μπροστά του. Ένιωσα τόσο άσχημη, κακιά, ρατσίστρια. Ένας ξένος που πωλούσε φορτιστές και έμενε με άλλους δέκα σε ένα σπίτι, που μένω εγώ μονάχη, με έκανε να νιώσω ένα σκουπίδι. Με γείωσε.
Φεύγοντας του χαμογέλασα και του είπα δύο φορές «ευχαριστώ».

Τον κοίταξα στα μάτια και μου ανταπέδωσε το χαμόγελο της συγχώρεσης του. Ήταν σαν να μου έδωσε άφεση αμαρτιών. Αισθάνθηκα ευτυχισμένη τότε. Από τις σπάνιες φορές. Από τις ιδιόρρυθμα ενδιαφέρουσες ανθρώπινες συναναστροφές του πενταλέπτου.
Με ιδιάζουσα ακρίβεια; Υπήρξαν μόνον τέσσερα λεπτά.
Εκείνος ο άνθρωπος, με «Α» κεφαλαίο, μου πούλησε δύο πράγματα: Ένα φορτιστή και μιαν αξιοπρέπεια.. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, το δεύτερο δεν το πούλησε, το  χάρισε. Η αξία δεν έχει τιμή.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s