Tέσσερα λεπτά

07-Mikel-Nikos_Karanikolas-3209
photo credit Νίκος Καρανικόλας 

 

 

Του Γιάννη Μυλόπουλου

Έκανα βόλτα στην παραλιακή με το αυτοκίνητο και περίμενα υπομονετικά να με καλέσεις. «Μόλις βγω απο το tube θα σου τηλεφωνήσω αγάπη!», μου τέξταρες με sms. Η προσμονή μου είναι ζωγραφισμένη εδώ και λίγες εβδομάδες. Για την ακρίβεια απο τότε που έφυγες, στις αρχές Αυγούστου για το Βig Αpple! Γελάω μόνη μου, όταν σκέφτομαι πως μου έκανες πρόταση γάμου στο νησάκι μας. Αυτό που πάμε συνέχεια, απο τότε που γνωριστήκαμε. Εκεί, στην υπέροχη Ικαρία. Στην δική μας Ικαρία. Όπως εμείς την ξέρουμε και τη ζούμε. Σε έναν δικό μας κόσμο, ως συνήθως!

Οι ετοιμασίες μου φαίνονται βουνό. Αλλά η απόφαση μοναδική. Η ζωή κάνει κύκλους. Οφείλεις να την καβαλάς. Να είσαι ο αναβάτης της. Να βάζεις πλάτη. Στυλοβάτης. Να μη σε κάνει ότι θέλει αυτή. Να τη φέρνεις τούμπα εσύ ώστε να μπορείς να σέρνεις το περιβόητο γαιτανάκι. «Ενορχηστρώνω τα dots». Έτσι μου είπες. Έτσι μου συστήθηκες, σαν γνήσιος προγραμματιστής. Όλα τα βλέπεις μέσα απο την επιστήμη σου. Computer Science. Απορώ ακόμα πως μ’ έριξες και έπεσα σαν ώριμο φρούτο. Εσύ, ένα μαθηματικό μυαλό. Ποια, εμένα, την αρτίστα, που το συναίσθημα και η φαντασία είναι έννοιες απαράμιλες! Τώρα δε, που θα θα βρεθώ στην μέκκα της σύγχρονης τέχνης… Απύθμενη δεξαμενή ιδεών και ερεθισμάτων. Άπιαστο όνειρο η καινούργια μου δουλειά. Curator στην GalleryONE και επιστημονική συνεργάτης στο MOMA. Ούτε στα πιο φευγάτα μου όνειρα δεν έπαιζε. Ποτέ όμως. Σ’ ευχαριστώ αγάπη μου για το πρελούδιο και τα ακόρντα της επερχόμενης ζωής μου! Για το κούρδισμα και τη σύνθεση του χαρακτήρα της  Νιόβης στη νέα ζωή! Όπως λέγανε και οι Στέρεο Νόβα, λίγα χρόνια πριν.

Παρκάρω το κατσαριδάκι μου στο Μέγαρο Μουσικής. Θέλω να περπατήσω δίπλα στη θαλασσα. Θα σου μιλησω σε τέσσερα λεπτά περίπου, υπολογίζοντας πως θα βγεις απο το station. Και όμως μου συμβαινει και αυτό! Θα στο πω για να γελάσουμε. Λες και νιώθω εσώκλειστη, αντικρίζοντας το πορτοκαλοκόκκινο λαδένιο νερό του Θερμαικού. Άλλες φορές με ξεκουράζει, με ταξιδεύει. Μου παίρνει την ανησυχία και την ένταση. Σήμερα, σαν να μη μου λέει τίποτα. Σαν να στέκεται παράξενα βουβό εκεί πέρα μέσα. Ξεδιάτροπα ανησυχητικός ο κόλπος! Σα το Σαρλό! Γι αυτό, τον προσπερνάω πλουμιστή. Απαξιώ. Σχεδόν αποκαρδιωτικός. Τυφλός πειρατής που με παρατηρεί.

Το πρώτο πράγμα που μου ανέφερες, ήταν ότι κοντοστάθηκες σε ένα μαγαζί με αντίκες χθες το βράδυ επιστρέφοντας απο τη δουλειά. Απο μέσα, σου «φώναξαν» δύο retro μπρούτζινα κομοδίνα σε σχήμα τριανταφυλλο. Ακατέργαστη τεχνική πρέπει  να  ήταν.  Δεν  μπήκες  στο  κατάστημα.  Θα  περίμενες  να  πάμε  μαζί     στο «συνάδελφο» καλλιτέχνη, όπως τον περιέγραψες. Σαν να ήταν μετανάστης απο το Camden του Λονδίνου. Κατι τέτοιο σου έκανε! «Θα σου αρέσει πολυ», μου είπες.

«Αγάπη μου έφτασα στο tower, θα στηθώ στην ουρά για καφέ και muffin. Έχω λίγη ώρα μέχρι το πρωινό meeting. Σήμερα το μεσημέρι έχουμε την παρουσίαση του καινούργου λογισμικού σε εκείνο το μεγάλο account που μπαίνει δυναμικά στην αγορά των Convenient Stores». Με ρώτησες αν είναι όλα OK με την τράπεζα. Θέλησα να σου πω ότι βαρέθηκα την αναμονή. Θέλω να διακτινιστώ. Να τελειώσει το μαρτύριο μία και έξω. Δεν μου κάνει κέφι τίποτα πια στο εδώ και τώρα. Παρά μονο η σκέψη μου στο εκεί και τότε. Μαζί! Το κατάπια. Δεν το ανέφερα. Το έπνιξα. Ίσως και άθελα μου. «Έχω γύρω στους εικοσι μπροστά μου που περιμένουνε… Γαμώτο, πόσο ίδιοι γινόμαστε όλοι στη Νέα Υόρκη. Κοσμοεπαρχιώτες στο νησί! Εμείς και τα νησιά μας, μας κυνηγάνε παντού. Μας στοιχειώνουνε. Προβλέψιμοι μέσα στην ασσυμετρία μας όλοι. Είναι απίστευτο! Θα προλάβω νομίζω όμως…»

Ξαφνικά φασαρία, τζάμια πέφτουν απο τον ουρανό! Τα βλέμματα νωχελικά προς τα πάνω προσπαθούν να αντιληφθούν τη σκιά του ουρανοξύστη! Χαμός, συναγερμοί, πανικός παντού. Η τηλεόραση, μου γράφεις, παίζει κάτι που δεν καταλαβαίνεις τι είναι στην αρχή. Δεν μπορείς να το κωδικοποιήσεις. Βλέπω στην οθόνη του κινητού μου να με καλείς. Μου είπες ένα σ’ αγαπώ, απο εκείνα που βλέπουμε και κοροιδεύουμε στις ταινίες. Πολύ fake, πολύ γρήγορο και πολύ μελό! Όμως είναι πραγματικό. Έτρεμα πάντα στο να ακούσω ένα τέτοιο σ’ αγαπώ. Δυνατό χτυποκάρδι σαν να κάνω skip τα επεισόδια μιας σειράς σε εναν κύκλο. Τον κυκλο της ζωής. Δεν θελω να το ξανακούσω έτσι όπως μου το είπες. Είχε μια αίσθηση τερματισμού και προμήνυε μια θλιβερη αφετηρία! Φιγούρα απο ένα αγνοούμενο τραπουλόχαρτο!

Έπεσε η γραμμή απο την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Σε έχασα. Χάθηκα κι εγώ με  τον απόηχο των λέξεων, και της περιγραφικής εικόνας του θορύβου. Δεν μπορώ να αντισταθώ στη φόρτιση και λιώνω. Καταρρέω. Τρέχω με υποβοήθεια και βαριά ανάσα στην κοντινότερη τηλεόραση. Όταν κατάλαβα, όταν συνηδειτοποίησα τι γίνεται. «Τρέχω προς τα πίσω, έχει σύννεφο παντού, σ’ αγα…», ήταν το τελευταίο που μου ήρθε σε μήνυμα.

Τέσσερα λεπτά πριν επικοινωνήσουμε κάναμε σχέδια. Άλλα ήταν τρελλά. Άλλα πιο καθημερινά, πιο πρακτικά. Την επόμενη Τετάρτη θα μετακόμιζα. Το σημείο μηδέν θα άρχιζε για εμένα, στην ουσία για εμάς, εκείνη την ερχόμενη Τετάρτη του Οκτωβρίου. Στην τηλεόραση λίγη ώρα μετά, αντικρίζω το σημείο μηδέν που ήδη άρχισε… Άδικο. Δεν ξέρω. Αποδυναμωμένος εφιάλτης! Η σημερινή δική σου Ανατολή ξεκίνησε με το δικο μου ηλιοβασίλεμα. Ηλιοβασίλεμα θανάτου…

Ευτυχώς ξυπνησα. Βασικά με ξύπνησε η Βασιλικούλα. «Μαμά πότε θα πάμε στον μπαμπά;» Ήταν απλώς ένα όνειρο συνεχιζόμενης καλοκαιρινής σιέστας! Πολλή ζέστη ακόμα. Φλας μπακ στην ψυχή μου, στο μυαλό και το υποσηνείδητο του. Βλέπεις, 9/11 σημερα. Δεκαπέντε χρόνια μετά. Με επηρέασε όσο δεν πάει. Σου στειλα στο viber «Καλημερέντες! Πως είσαι αγάπη μου;» Ήταν τοσο αληθινό το γαμημένο, τόσο ζωντανο, τόσο αψεγάδιστο. Δόξα το Θεό είναι ψέμμα! Χορεύω με inner Smile απο τους TEXAS. Πιάνω το ρυθμό για να μου φύγουν ολα. Κάνω recall το νησάκι μας, σε ένα μεταμεσονύχτιο πανηγύρι που χορεύαμε σαν παλαβοί! Μου λείπεις ρε πούστη, γαμώ την κρίση μου μέσα! Τελικά είσαι μακριά. Δύο κόσμους και μια θάλασσα στη μέση. Κανένα Skype δε σε φέρνει τόσο κοντά!

«Σας περιμένω σαν τρελλός. Σας θέλω εδώ! Νιώθω σαν ναυαγός στο νησί, χωρίς εσάς…». Φαντάσου η Νέα Υόρκη είναι νησί. Μα έτσι είναι, μην έχεις αυταπάτες, ειδικά εκεί που είναι ο μπαμπάς, καλή μου Βασιλική! Μάλλον η βραδινή yoga θα πάει για άκυρο! Αυτό που θέλω είναι να τρέξω, να χορέψω, να ζωντανέψω μια Ανάσταση μέσα μου. 11.11, δείχνει το ηλεκτρονικό ρολόι. Πόσο πιο σημαδιακά να κορυφωθεί η μέρα μου! Εικόνα σαν αυτή των δίδυμων πύργων. Αυτό μου έκανε. Θα το γυρίσω να δείχνει 23.00 αντί για 11.00. Το αυτί μου πιάνει μέσα, απο τη λίστα που παίζει στο κανάλι μου στο youtube, το Mexican Moon των Concrete Blonde.  Εσύ μου το είχες περάσει, θυμίζοντας μας, πως είναι ένα απο τα «δικά» μας τραγούδια. Δάκρυα χαράς ή λύπης. Δεν ξέρω. Αμφιταλαντεύομαι με βάση το άγνωστο. Αυτό που ξέρω και νιώθω είναι πως μου λείπεις. Adios amigos!

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s