Τέσσερα λεπτά

 

nat012404

Του Απόστολου Παπαγεωργίου

Οκτώβριος. Χίλια εννιακόσια ενενήντα φεύγα. Παρασκευή απόγευμα.

Ήμουν δεν θα ήμουν είκοσι δύο χρονών. Μόλις είχα τελειώσει το μάθημα απ’ τη σχολή.

Άνετος και με ανεβασμένη διάθεση, διέσχιζα την Εθνικής Αμύνης με το κιτς μελί αμαξάκι μου,για να πάω στον ραδιοφωνικό σταθμό που δούλευα.

Είχα ένα πλατύ χαμόγελο.  Τώρα, στο πρόσωπο το είχα, στην ψυχή το είχα, δεν θυμάμαι. Το είχα πάντως. Βλέπεις εκείνη την Παρασκευή, έκλεινα έναν χρόνο εκπομπών.

Εκεί που περίμενα σε ένα φανάρι χαλαρός κι ωραίος, ακούω ξαφνικά ένα “τοκ- τοκ”. Μια γυναίκα μέσης ηλικίας, μου χτυπούσε το τζάμι. Ήταν η κυρία Δώρα. Φαρμακοποιός στο επάγγελμα και ξεχασμένη οικογενειακή φίλη. Το θυμόμουν ότι υπήρχε ένα φαρμακείο εκεί κοντά στη σχολή μου, αλλά δεν ήξερα ότι ήταν δικό της.

ΤΟΚ ΤΟΚ. Η κυρία Δώρα χτυπά πιο έντονα αυτή τη φορά.

Στρετσάρω κορμί δεξιά γυρίζω χερούλι, κατεβάζω τζάμι.

-Κυρία Δώρα… λέω.

“Αποστολάκη”… λέει.

=Τι κάνετε; Χρόνια έχουμε να τ..

Με διακόπτει….

-Άστα αυτά τώρα. Έχω μια κοπέλα στο φαρμακείο με αλλεργικό σοκ. Πρέπει να την πας στο Λοιμωδών.

-Εντάξει.

-Πέρνα κόκκινα. Πάτα κόρνες. Βιάσου.

-Εντάξει.

Έχεις να δεις έναν άνθρωπο χρόνια, του χτυπάς τυχαία το τζάμι, και του λες “Άστα αυτά τώρα;”.Μάλλον αυτό το “αλλεργικό σοκ” ήταν κάτι σοβαρό αλλά…  Εντάξει μωρέ, πόσο σοβαρό; Πριν καν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, βλέπω να μπαίνει μια νέα κοπέλα και δύο φίλοι της, στο αμάξι. Λένε ένα γεια, λέω ένα γεια και ξεκινώ! Στο αμέσως επόμενο φανάρι μπροστά στον Λευκό Πύργο, σταματώ στο κόκκινο, παρά την προτροπή της κυρίας Δώρας.

Γυρίζω προς την κοπέλα και την ρωτάω.

-Είσαι καλά;

-Οχσσιαμγσαγδααααα, απαντάει πιάνοντας τον λαιμό της.

Η κοπέλα μετά βίας ανέπνεε. “Είσαι βλάκας” λέω μέσα μου κι όπως είμαι, πατάω τέρμα γκάζι και περνάω το κόκκινο, κορνάροντας πανικόβλητος. Σε τέσσερα  λεπτά, φτάσαμε στο Λοιμωδών. Η τελευταία εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι τα 3 παιδιά που τρέχουν.

Δεν μπορούσα να τους ακολουθήσω…

Είχα και κάτι ραδιοφωνικά γενέθλια να γιορτάσω. Έφυγα ικανοποιημένος.

Τι ωραία συγκυρία. Θα έλεγα και τη μικρή μου ιστορία στον αέρα.

Όταν έφτασα στο ραδιόφωνο, έμαθα ότι απολύθηκα. Τι ειρωνεία… but…

Who cares…

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s