Τέσσερα λεπτά

 

aZEq8f8TuS

 

Της Γιώτας Σφακιάνου

– Δυστυχώς η πτήση του ελικοπτέρου δεν είναι εφικτή, σε μία ώρα βραδιάζει και αυτό καθιστά αδύνατη την πτήση. Επιπλέον στο συγκεκριμένο σημείο που βρίσκεται ο τραυματίας δημιουργούνται καθοδικά ρεύματα, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην προσεγγίζεται το σημείο με σταθερότητα, ώστε να κατέβει ο διασώστης.Ακόμη υπάρχει ο κίνδυνος  οι έλικες να προκαλέσουν χιονοστιβάδα και με τόσο χαμηλή ορατότητα…λυπάμαι.Πραγματικά λυπάμαι…

Το αίμα μου πάγωσε.. είχα στην άλλη γραμμή την αδερφή του Τάσου η οποία πάσχιζε να βρει το ποσό για να ναυλώσει το ελικόπτερο . Πήρα βαθιά ανάσα και με όσο θάρρος είχα, συνέχισα :

– Μαρία, δυστυχώς το ελικόπτερο δεν μπορεί να πετάξει με αυτές τις συνθήκες που επικρατούν..Θέλω να φανείς ψύχραιμη και να προσπαθήσεις να μου πεις όσα θυμάσαι: τι φορούσε ο Τάσος, ποια διαδρομή θα ακολουθούσε, πού θα τερμάτιζε, με ποιους μπορεί να μίλησε εκείνη τη μέρα. Ότι μπορείς. Θα σε πάρω πίσω να μου τα πεις. Μην κλαις, σκέψου ότι έχουμε κερδίσει πολύ χρόνο γνωρίζοντας πού ακριβώς βρίσκεται, ευτυχώς υπάρχει το GPS. Σε κλείνω για να ενημερώσω την ομάδα ότι τελικά θα επιχειρήσουμε εμείς.

Για τα επόμενα τέσσερα λεπτά βρισκόμουν σε κατάσταση φρενίτιδας… ούτε που θυμάμαι σε ποιους μίλησα, πως τα κανόνισα. Ένα ήταν το σίγουρο. Θα διασώζαμε τον Τάσο πάση θυσία!

Ψυχραιμία έλεγα στον εαυτό μου, και σε λίγη ώρα βρισκόμουν στο αμάξι με τους υπόλοιπους εθελοντές διασώστες να παίρνουμε οδηγίες από τον αρχηγό αποστολής της ομάδας. Ο εξοπλισμός βαρύς, οι συνθήκες αντίξοες και η διαδρομή παρότι ήταν γνωστή και την είχαμε κάνει πολλές φορές,  αυτή τη φορά το τοπίο θα ήταν αλλοιωμένο με τόσο χιόνι και ομίχλη και αυτό δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Με το που προσεγγίσαμε το σημείο, τσεκάραμε για ακόμη μια φορά ασυρμάτους, φαρμακείο, φορείο, εξοπλισμό. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο σημείο είχαν καταφτάσει πολλοί άνθρωποι, κάτι που έτσι και αλλιώς περιμέναμε Αυτό που έμενε να κάνουμε είναι να συλλέξουμε σημαντικές για την διάσωση πληροφορίες.

Ο χρόνος και πάλι κυλάει χωρίς να το καταλάβω. Πρέπει να βρω το ρυθμό μου για να αντέξω αυτά τα 25 κιλά στην πλάτη μου, αρχίζουν και μου κόβουν τους ώμους μετά από τόσα χιλιόμετρα. Η ανάσα μου δυσκολεύει λόγω υψομέτρου και ο δυνατός αέρας είναι σα να με τρυπάει και ξαφνικά νιώθω ένα έντονο τράνταγμα και μια κραυγή:

– Μπαλκόνιιιιι

Τραβάμε όσο γίνεται το σκοινί. Ευτυχώς δεθήκαμε μεταξύ μας. Το ανεμοσούρι δημιούργησε ένα μπαλκόνι χιονιού που από κάτω ήταν κενό. Ο Πέτρος έδεσε την άκρη του σκοινιού σε ένα σταθερό σημείο ενώ εμείς προσπαθούσαμε να τραβήξουμε 120 κιλά σε υψόμετρο 1600 μέτρα με αέρα.

– Σπύρο έχεις χτυπήσει;

-Όχι, είμαι καλά. Ψάχνω να βρω το ζουμάρ. Σε τέσσερα λεπτά θα είμαι πάνω… (ακούγεται από τον ασύρματο)

Τα γάντια μου σκίστηκαν και το κόψιμο ήταν βαθύ. Το περιέδεσα στα γρήγορα και συνεχίσαμε…

Δεν είχαμε χρόνο ούτε για να αντιληφθούμε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί..

Καθ’ όλη τη διάρκεια προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε στον ασύρματο τον Τάσο. Τίποτα.. Για πολλά χιλιόμετρα τίποτα. Είχε πάει 1 το βράδυ και έπρεπε να κατασκηνώσουμε μέχρι τις 5 το πρωί. Το σώμα αντιδρούσε, οι φλέβες τεντωμένες.. η υπερένταση τεράστια.Έπρεπε να κοιμηθώ.Πώς όμως;

Τι κάνω εγώ εδώ;

– 116 καλώ για βοήθεια, 116 καλώ για βοήθεια…

Ήταν το πρώτο σήμα! Ήμασταν σχετικά κοντά! Όταν προσεγγίσαμε τη σχισμή και είδαμε το βάθος κοιταχτήκαμε και όλοι σκεφτήκαμε το ίδιο: θα έφταναν τα σκοινιά; Ήταν πολύ χειρότερα από το αναμενόμενο…

Στήσαμε το σύστημα ανέλκυσης, έλεγξα όλες τις ασφάλειες και ξεκίνησε η κατάβαση των 2 καλύτερων στις πρώτες βοήθειες. Μα πώς επέζησε από τέτοια πτώση; Αν δεν είχε sleeping bag δεν θα άντεχε τόσο κρύο.  Μονίμως έπιανα τον εαυτό μου να κρατάω την αναπνοή μου από την αγωνία. Μέχρι που ακούστηκε:

– O 87 αναφέρω. Είμαστε με τον τραυματία. Ενημερώστε ασθενοφόρο να περιμένει στη βάση, η κατάσταση είναι κρίσιμη. Προσπαθούμε να τον σταθεροποιήσουμε και να τον ασφαλίσουμε στο φορείο.

Χάσαμε μισή ώρα αναμονής έως ότου καταλαγιάσει ο αέρας. Μέχρι που ανέβηκαν επάνω. Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται με λέξεις! Με ένα μαγικό τρόπο το βάρος που κουβαλούσαμε φάνταζε ελαφρύτερο και όλη η διαδρομή της επιστροφής, ευκολότερη. Εξάλλου η υπέρβαση δυνάμεων για έναν διασώστη είναι μονόδρομος!

Η ευγνωμοσύνη στο βλέμμα του όταν έμπαινε στο ασθενοφόρο ήταν η ανταμοιβή μας. Τελικά γι’ αυτό ήμουν εκεί πάνω. Δεν θα μπορούσα να μην είμαι…

 

 

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s