1209575_1401942613455985_1908056769_n

Του Παντελή Λιάκα

Η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών που ήρθαν, σήμαναν παράλληλα -εκτός των άλλων- και τη λήξη του σχολικού άγχους που διακατείχε τόσο καιρό τον δεκατετράχρονο Αλέξανδρο. Θα ήταν ανέμελος πια να χαρεί την παιδικότητά του, το πρωινό χουζούρεμα στο κρεβάτι το πρωί, τις βόλτες με τους φίλους, τον ήλιο και τη θάλασσα. Στον αντίποδα βρισκόταν η μητέρα του η οποία έπρεπε να πηγαίνει κάθε πρωί στη δουλειά της, κάτι που δεν ευχαριστούσε ούτε την ίδια, αλλά ούτε τον μικρό Αλέξανδρο.

Η μητέρα του θα έπρεπε να ακολουθήσει για άλλη μια φορά το πρόγραμμα καθημερινής πρωινής ρουτίνας που άλλωστε είχε συνηθίσει τόσα χρόνια. Προτού όμως φύγει, είχε μεριμνήσει για τον μονάκριβο γιό της, δείχνοντάς του την αγάπη της μέσω ενός σημειώματος που είχε αφήσει στο τραπέζι της κουζίνας και το οποίο ανέγραφε το εξής:
»Αλέξανδρε, έφυγα λίγο νωρίτερα σήμερα, ελπίζω όμως να επιστρέψω στο σπίτι όσο γίνεται νωρίτερα. Το πρωινό σου το έχω ετοιμάσει από το πρωί. Θα σου τηλεφωνήσω αργότερα.
Σε φιλώ, η μητέρα σου»

Ο Αλέξανδρος, που είχε μόλις ξυπνήσει και διάβασε το σημείωμα, ένιωσε μια ανακούφιση και ξάπλωσε ξανά στο κρεβάτι του για να χορτάσει λίγο ακόμα ύπνο. Τα βλέφαρά του όμως τα ένιωθε βαριά, σαν να προσπαθούσε κάτι να του αποσπάσει την προσοχή και να του χαλάσει εντέλει τον γαλήνιο ύπνο του. Ένα φύσημα ένιωσε ξαφνικά στο πρόσωπό του, με αποτέλεσμα να προσπαθήσει να ανοίξει τα μάτια του, χωρίς όμως επιτυχία. Μέσα στην παραζάλη του νόμιζε ότι ήταν η μητέρα του, συχνά της άρεσε άλλωστε να πειράζει το μικρό της φυσώντας τον στο πρόσωπο. Όλα αναποδογύριζαν στο σαστισμένο μυαλό του, βίωνε την απόλυτη ψευδαίσθηση από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει. Κάτι κακό ένιωθε να συμβαίνει και έτσι πετάχτηκε από το κρεβάτι του και προσανατολίστηκε προς το τηλέφωνο.

Αφού σχημάτισε τον αριθμό του κινητού της μητέρας του περίμενε με αγωνία να το σηκώσει και να του πει ότι είναι καλά, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Αφού κάλεσε απεγνωσμένα πολλές φορές και δεν πήρε καμιά απάντηση, ένιωσε τη ζωή του να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Μέχρι τώρα η μητέρα του δεν είχε δώσει κανένα σημείο ζωής, ενώ δεν απαντούσε παρά τις επίμονες κλήσεις του μικρού παιδιού. Η σκέψη του Αλέξανδρου αυτόματα τον ώθησε να την αναζητήσει, παρότι δεν γνώριζε που μπορεί να βρισκόταν.

Ένιωσε μια φωνή από το υποσυνείδητό του να του υπαγορεύει την ακριβή τοποθεσία που βρισκόταν η μητέρα του. Δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει την διαδρομή που θα του υπαγόρευε και έτσι, αφού βγήκε από το σπίτι του, κατευθύνθηκε προς την μικρή πλατεία που βρισκόταν κοντά στη δουλειά της μητέρας του.

Σε διάστημα τεσσάρων λεπτών-είχε βρεθεί κοντά στην μητέρα του, η οποία κειτόταν λιπόθυμη πάνω στο παγκάκι και χωρίς να χάνει δευτερόλεπτο ειδοποίησε ένα ασθενοφόρο. Μέσα σε τέσσερα λεπτά είχαν καταφτάσει να τους βοηθήσουν, σαν να τους ώθησε και εκείνους εκείνο το παράξενο φύσημα που είχε ενεργοποιήσει νωρίτερα τον μικρό μαθητή. Αφού έφτασαν, άναυδοι αντίκρισαν τον μικρό μαθητή, ο οποίος σαν ήρωας είχε αναλάβει την ευθύνη να σώσει σήμερα μια ζωή, η οποία κάποτε του είχε χαρίσει τη δική του ζωή.
»Η μητέρα σου έχει συνέλθει, μια απλή λιποθυμία ήταν, πιθανότατα λόγω του σημερινού καύσωνα. Όλα θα πάνε καλά μικρέ μου. Αλλά ήθελα να σε ρωτήσω πως κατάφερες και εντόπισες τόσο γρήγορα την μητέρα σου και μας ειδοποίησες;», είπε χαμογελαστός ο ένας τραυματιοφορέας.
»Η δύναμη του ενστίκτου με ώθησε σήμερα να σώσω το πρόσωπο που με έφερε στη ζωή. Είμαι υπερήφανος για αυτό και ελπίζω να γίνει σύντομα καλά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα τέσσερα λεπτά που μου δίδαξαν ότι η δύναμη της αγάπης, τελικά, υπερπηδά όλα τα εμπόδια», είπε ο Αλέξανδρος με δάκρυα στα μάτια.

Advertisements

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s