Τέσσερα λεπτά

c8e0e04862071a397140334cd20680d0

Της Κωνσταντίνας Πάρθυμου

Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε απαλά το πρόσωπο του Αντρέα. Εκείνος με τα μάτια κλειστά οσμιζόταν την αλμύρα της θάλασσας και η ψυχή του γαλήνευε, επιτρέποντας στη φαντασία του να ταξιδεύει μακρυά. Σαν σφάλιζε τα βλέφαρα του έβλεπε καλύτερα απ’ όταν τα χε ανοιχτά γιατί άλλο να βλέπει η ψυχή κι άλλο να κοιτάζουνε τα μάτια.

Οι σκηνές από τον πρωινό καβγά των γονιών του χτύπησαν βίαια τη μνήμη του και η θλίψη κατέβαλε το κορμί του.

=Εσύ φταίς για όλα είχε φωνάξει ο πατέρας του ο Σταύρος στη μητέρα του την Ελένη.

-Εγώ; Γιατί εγώ; Εσύ είσαι τέλειος δηλαδή;

-Δικό σου δημιούργημα είναι. Να αναλάβεις τις ευθύνες σου.

-Οι ευθύνες είναι μισές μισές, δε θα τα φορτωθώ όλα εγώ επειδή εσύ δειλιάζεις.

Ζαρωμένος πίσω από το ξύλινο κούφωμα της πόρτας παρακολουθούσε τη διένεξη τους και η καρδιά του σφιγγόταν από ανάμειχτα συναισθήματα. Θλίψη και έναν περίεργο φόβο , μια ανησυχία που τον μαστίγωνε αλύπητα κανοντάς τον να παραλύει, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

-Είναι απλά ένα παιδί, αναφώνησε η μητέρα του

-Ναι, ένα άχρηστο παιδί, γι αυτό τα θαλασσώνει στο σχολείο

-Είναι ευάλωτος Σταύρο, χρειάζεται βοήθεια! Το ξέρεις πως σήμερα γύρισε πάλι σπίτι με μελανιές;

-Δε πειράζει, του χρειάζονται μερικές ξυλιές, μπας και στρώσει

-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο σκληρός;

-Μη μου λες πως είμαι σκληρός, όλα αυτά γίνονται εξαιτίας σου. Εσύ και η άχρηστη μήτρα σου είστε η αιτία.

-Παλιάνθρωπε, κτήνος, να φύγεις και να μη σε ξαναδώ μπροστά μου.

Ο Σταύρος αγρίεψε! Τα χέρια του σφιγμένα σε γροθιές φλέγονταν από θυμό καθώς προσπαθούσε να συγκρατήσει μάταια να συγκρατήσει τη ψυχραιμία του. Η αντίσταση δεν κράτησε πολύ, ακριβώς το επόμενο λεπτό η γροθιά του προσγειώθηκε στο πρόσωπο της Ελένης και κλωτσώντας την με μανία εξαπέλυσε πάνω της όλο τον πόνο, την οργή και την απογοήτευσή του. Την στιγμή ακριβώς που ξεθύμανε κοίταξε με θλίψη τη γυναίκα του που κειτόταν στο πάτωμα και ένα αίσθημα απέχθειας τον κατέκλυσε, όχι για εκείνη αλλά για εκείνον, για το πώς είχαν καταντήσει, για τα όνειρά τους που διαλύθηκαν και τη ζωή τους που κομματιαζόταν κάθε μέρα, και όλα αυτά γιατί; Εξαιτίας ενός άχρηστου πλάσματος που ήταν υποχρεωμένοι να αναθρέψουν γιατί εκείνη το γέννησε. Όχι! Δικό της σφάλμα ήταν, εκείνη του δωσε ζωή, δεν της άξιζε λύπηση, αυτά σκεφτόταν ο Σταύρος κλείνοντας με δύναμη τη πόρτα πίσω του.

Ο μικρός Ανδρέας ακόμη ζαρωμένος πίσω από το κούφωμα της κοιτούσε το σακατεμένο κορμί της μητέρας του να σπαρταράει από τον πόνο πάνω στα μαρμάρινα πλακάκια της κουζίνας και η καρδιά του σκίστηκε στα δυό. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, ήθελε να την πλησιάσει μα δε μπορούσε. Μια ανεξήγητη απειλή τον είχε παγώσει στη θέση του επιτρέποντας του μονάχα να κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια. Εκείνος ήταν η αιτία γι’ αυτό που της συνέβαινε, εκείνος έφταιγε για όλα. Θεέ μου! Πόσο πόνο προξενούσε! Τα χέρια του ακούμπησαν απαλά τις δύο ρόδες του αμαξιδίου του και στριβοντάς το, άρχισε να τις κυλά όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ήθελε να φύγει μακρυά, όσο πιο μακριά γίνεται, να τρέξει, να κρυφτεί, να δραπετεύσει.

Και να τος τώρα, στη κρυψώνα του, μπροστά στα γαλανά νερά της θάλασσας εκείνος, το σφάλμα της φύσης, το σφάλμα της μητέρας του, έχει στη διάθεση του τέσσερα λεπτά να ταξιδέψει. Τέσσερα λεπτά πραγματικής ελευθερίας, πριν ο βάναυσος πατέρας του γυρίσει στο σπίτι και παρατηρήσει την απουσία του. Όχι ότι τον νοιάζει ιδιαίτερα, μα τι θα πει η γειτονιά σαν δει τον Ανδρέα, έναν ανήμπορο, να κυκλοφορεί μοναχό;

Η ελευθερία είναι στο μυαλό, γιατί κανείς δε μπορεί να φυλακίσει τη σκέψη και στη φαντασία του, ο Ανδρέας περπατάει. Κάνει μεγάλα σταθερά βήματα και για τέσσερα ολόκληρα λεπτά τον καμαρώνουν όλοι να χορεύει και να παίζει μπάλα που τόσα λαχταρά. Είναι επιθετικός, όχι αστεία και σκοράρει κιόλας, ενώ ολόκληρο το γήπεδο παραληρεί από ενθουσιασμό. Η Λυδία τον λατρεύει και δεν ασχολείται με τον γόη της τάξης τον Γρηγόρη, έτσι οι δυό τους για τέσσερα ολόκληρα λεπτά κάνουν ποδήλαττο στο πάρκο της γειτονιάς και εκείνος τη κερνάει παγωτό. Μα το πιο σημαντικό απ όλα, για τέσσερα λεπτά, κάνει τον πατέρα του περήφανο, βλέπει στα μάτια του την αποδοχή, την τρυφερότητα και την αγάπη που στερήθηκε. Όλοι μαζί σαν οικογένεια ταξιδεύουν, τρώνε και γελάνε για τέσσερα λεπτά. Δε νοιάζονται για τη γειτονιά, για τα σχόλια, δε βιώνουν την απόρριψη νιώθοντας πως εκείνοι φταίνε, πως δεν είναι ικανοί. Αν είχε πόδια, αν περπατούσε!

Αλήθεια πόσο κρατάει η ευτυχία; Μονάχα τέσσερα λεπτά; Δεν είναι δίκαιο ούρλιαζε η φωνή στο μυαλό του, γιατί μονάχα τόσο λίγο; Μισούσε την πραγματικότητα. Όχι! Ήθελε παραπάνω, το απαιτούσε! Αν είχε πόδια, αν περπατούσε, δε θα ήταν μονάχα για τέσσερα λεπτά, θα ήταν για πάντα, η ευτυχία τότε θα κρατούσε για πάντα.

Άνοιξε τα μάτια του απότομα και τότε συνειδητοποίησε, τίποτα δε κρατάει για πάντα! Ούτε η ευτυχία, ούτε η δυστυχία, εναλλάσσονται μεταξύ τους σε ένα ακριβές παιχνίδι ισορροπίας. Τα τέσσερα λεπτά δεν ήταν πλέον αρκετά για τον Ανδρέα και σε εκείνο το σύντομο ταξίδι του κατάλαβε πως αν δε μπορεί να έχει όσα θέλει, τότε θα πορευτεί με αυτά που ήδη κατέχει. Άλλωστε αυτός δεν είναι ο ορισμός της ευτυχίας; Να νιώθεις πληρότητα μ’ αυτά που ήδη έχεις;

Η απόφαση είχε παρθεί, δεν θα άφηνε κανέναν ποια να τον προσβάλλει. Τι κι αν ήταν διαφορετικός; Ποιος είναι ίδιος με ποιόν; Όλοι διαφέρουμε γι αυτό είμαστε μοναδικοί. Σαν κήπος είναι ο κόσμος μας, γεμάτος όμορφα και διαφορετικά στη μυρωδιά, στο σχήμα και στο μέγεθος λουλούδια που αν τα ποτίσεις και τα φροντίσεις μ’ αγάπη, ανθίζουν και στολίζουν την πλάση για πάντα. Ύστερα απ’ αυτά τα τέσσερα λεπτά στη παραλία ο Ανδρέας άλλαξε, έπαιρνε παραπάνω πρωτοβουλίες και προσπάθησε σκληρά για να πετύχει όλα όσα ονειρεύτηκε, εκείνο το τετράλεπτο της διαφυγής του. Τα κατάφερε, αν όχι όλα, σίγουρα αρκετά και κατάλαβε ότι οι πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής μας είναι σκέψεις φευγαλέες, ολιγόλεπτες, που οι περισσότεροι φοβόμαστε να κάνουμε πραγματικότητα , γιατί χαθήκαμε στη ρουτίνα μας και μουχλιάσαμε στις γνώμες των άλλων.

Τέσσερα λεπτά λοιπόν αρκούν για να πάρεις μια απόφαση. Αρκούν για να αλλάξεις τη ζωή σου αρκεί να το θες πολύ. Ο χρόνος είναι τόσο σχετικός. Μια αφηρημένη έννοια όπως τόσες και τόσες που καταπατώνται στους καιρούς μας. Κάθε λεπτό μετράει γιατί είναι λεπτό ζωής, άδραξε το και φτιάξε την ευτυχία σου!

Advertisements

2 thoughts on “Τέσσερα λεπτά

  1. Υπεροχο! Βιωματικο ισως. Μια γερη γροθια στο στομαχι αυτων που δεν ειναι γονεις με αγαπη ,ουτε καν ανθρωποι..
    Ευγε στην συγγραφεα Κωνσταντινα Παρθυμου.
    Ευγε και σε εσενα Νατασσα που επιμεληθηκες την δημοσιευση αυτου του πονηματος.
    Γιωργος Μωραιτης
    18/7/2016

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Καταπληκτικο! Βιωματικο ισως, Μια γερη γροθια στο στομαχι ολων αυτων που δεν ειναι ανθρωποι,δεν υπηρξαν κατα βαθος ποτε γονεις,δεν τους αφισε το αντριλικι τους να καταλαβουν οτι ολα τα παιδια ειναι παιδια ενος Θεου.
    Ευγε στην συγγραφεα του πονηματος Κωνσταντινας Παρθυμου.
    Ευγε στην Νατασσα Καραμανλη που επιμεληθηκε την παρουσιαση του αρθρου.
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΩΡΑΙΤΗΣ
    18/7/2016

    Μου αρέσει!

Προσθήκη σχολιασμού

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s